Πανταχού Παρών και τα Πάντα Πληρών

 

Χθες, ένα υπέροχο πλάσμα ήρθε στο σπίτι μου, μια φίλη δασκάλα γιόγκα. Το ξέρεις απλά κοιτάζοντας στα μάτια της ότι είναι από αυτούς που επιλέγουν να αγαπάνε. Με την Μπάρμπαρα είχαμε να ειδωθούμε για 2 χρόνια και συνεχίσαμε από εκεί που είχαμε σταματήσει. Ξεκίνησε μια εκτενής συζήτηση για την πνευματικότητα και κάποια στιγμή μου είπε: «Η πνευματικότητα δεν είναι απτή, αυτο ειναι το πρόβλημα». Και με αυτή τη φράση κάνω αυτή την ανάρτηση. Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν το ίδιο. 

Το πνευματικό μονοπάτι μπορεί να σου δώσει μια πολύ απτή γεύση του Θείκού; Στην πραγματικότητα, μπορείς να δημιουργήσεις από το Φως. Αλλά η έκφραση και η εκδήλωση προϋποθέτουν ενσάρκωση και αυτό προέρχεται μόνο από συστηματική πνευματική πρακτική και αφοσίωση. Είναι σαν να πηγαίνεις στο γυμναστήριο με λίγο χαλαρό δέρμα και αγύμναστους μύες και μετά από ένα χρόνο το σώμα είναι σφιχτό. Έτσι ακριβώς είναι το πνευματικό μονοπάτι, ένας μυς που χρειάζεται συνεχή εξάσκηση για να δει αποτελέσματα και μετά από αυτό πρέπει να τον διατηρήσεις ή ακόμα και να τον θρεψεις ακόμα περισσότερο.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι προϋποθέτει μια ορισμένη δόση τρέλας για να ξεκινήσεις ένα ταξίδι σε έναν κόσμο που στην αρχή δεν αναγνωρίζεις και δεν καταλαβαίνεις. Αλλά το παράδοξο είναι ότι με κάθε προσπάθεια στο πνευματικό μονοπάτι, ανακαλύπτεις τον δικό σου εσωτερικό κόσμο, τα πέπλα της λήθης που καλύπτουν τη συνειδησή σου, είσαι σαν ένα μικρό παιδί στο σκοτάδι. Αποκαλύπτεται η πραγματική εαυλωτότητα σου, χωρις μάσκες, γιατι απο εκεί θα γεννηθεί η δύναμη σου. Γι' αυτό και το πνευματικό μονοπάτι απαιτεί μεγαλύτερη ποσότητα τρελής αφοσίωσης. 

Και απαιτεί δουλειά, όπως όλα στη ζωή, όπως η ανατροφή των παιδιών, η δουλειά σου, το καθάρισμα του σπιτιού. Όπου κάνεις όλα αυτά μηχανικά, αυτόματα, γιατί έτσι πρέπει να είναι. Η πνευματικότητα δεν πρέπει και δεν προϋποτίθεται, είναι επιλογή ή απλώς προκύπτει από μια βαθιά ανάγκη για θεραπεία, όταν έχεις ήδη χάσει πολλά και δεν έχεις τίποτα άλλο να χάσεις, και έτσι παραδίδεσαι στο εσωτερικό σου κάλεσμα, στην ουσία αφήνεις τον εαυτό σου και επιτρέπεις στις εσωτερικές σου ανάγκες να ακουστούν, επειδή δεν μπορείς πλέον να πολεμάς τον εαυτό σου. Και έτσι με την προπαθεια , την επιμονη, την πειθαρχεια,  η επίγνωση του Φωτός σου γεννιέται ξανά, και η συνείδησή σου ξυπνάει, αρχίζεις να θυμάσαι ποιος-α είσαι και αρχίζεις να αναπνέεις αυτό που πραγματικά ήρθες εδώ να κάνεις. Ειναι να μονοπατι χωρις βεβαιωσεις, και  γιαυτο στην κυριαρχη και τυπωπυημένη 3d πραγματικοτητα της ζωης στη Γη, δεν ειναι η προτινόμενη συνταγη για επιτυχια και ανγνωριση. Και εισαι και λιγο κουκου αν ασχολησαι με αυτα, ετσι? Σε μια κοινωνια που μας τραβάει από παιδιά μακριά από τον εαυτο μας και τα συναισθηματα μας, για να μπορούμε να ταιριάξουμε , να μας αποδεχτούν, κτλ, είναι έξαίρεση ο ανθρωπος αυτος που επιλέγει να επιστρέψει στον εαυτο του, να νιώσει το σώμα του και τα πραγματικά του συναισθηματά του. Να αγκαλιάσει τον πόνο και την θλίψη που μπορει να καβαλάει η ψυχή του επειδη κάποτε άφησε το φως, και εγκατέλειψε το ανώτερο σχεδιο της ψυχής του. Στην ουσία η πνευματικότητα ειναι αυτό, ενα ταξίδι ενθυμισης, μεταμόρφωσης, ανάτασης και επιστροφής. Και οταν ξεκινήσεις αυτο το ταξίδι συνειδητά, θα δεις να παίρνει σάρκα και οστά, μέσα απο όλες τις εμπειρίες και τους ανθρώπους που συναντάς. Ολα θα καθρεφτίζουν την ψυχή σου σε διαφορετικούς χρόνους και τόπους, σε διαφορετικές ενσαρκώσεις και εμπειρίες, και όλα θα αποτελούν μια τέλεια πυξίδα για να επιστρέψεις  στον εαυτό σου.  Είμαστε όλοι μέσα σε αυτο το υλοποιημένο κοσμικό όνειρο, απλά άλλοι είναι υπνοβάτες και άλλοι  συνειδητοί συνδημιουργοί. 

Η πνευματικότητα είναι απτή, σαν το νερό που ρέει μέσα από την πηγή στα χέρια σου. Σαν το χώμα πάνω στο οποίο περπατάς και το φαγητό που τρώς, είναι τροφή, σωματική και πνευματική. Το φως είναι η τροφός , παρόλο που δεν μας δίδαξαν έτσι. Απο αυτο δημιουργηθήκαμε και με αυτο δημιουργούμε. Απλά για να το θυμηθουμε, χρειάζεται να αφυπνίσουμε τις αισθήσεις μας, να επιτρεστρεψουμε στην ουσία μας, να πετάξουμε τις μάσκες.

Πριν έρθω στην Έφεσο 10 χρόνια πριν, δούλευα σαν διευθύντρια Σπα και παράλληλα ειχα το πνευματικο μου μονοπάτι. Τοτε τα διαχωριζα..Οταν ακολούθησα τα πνευματικά μου καλέσματα και μετακόμισα εδώ, δεν μποροάσα να βρω δουλειά. Ηταν πολύ ξεκάθαρο οτι έπρεπε να αφοσιωθώ στην πνευματικη εργασία και να χτισω μια ζωή με αυτήν σαν βασικό μου επάγγελμα. Να γινω το Φως μου δηλαδή εφόλης της ύλης!  Στην αρχη με τρομαξε πολύ αυτο, η αβεβαιότητα, αυτο που δεν μπορουσα να ελέγξω. Αλλά όταν κατάφερα να βγώ απο το μυαλό μου και να ακολουθήσω το μονοπάτι μου, όλα βρήκαν το δρόμο τους. Και ετσι ζω μεχρι και σημερα. Οταν ειχα αμφιβολίεςς και αδιεξοδα βυθιζόμουν ακομα ποιο πολύ στην πνευματική μου πρακτική, και έτσι άνοιξα το μονοπάτι. Μέσα σε αυτά τα 10 χρονια, κατέβασα απο τα ακασικα μου αρχεια 5 σχολες - εκπαιδεύσεις, και πολλές μυήσεις, οι οποιες αποτελουν υπογραφή της ψυχής μου, δηλαδή ποια είμαι, ποια είναι η καταγωγη του Φωτός μου και τι ήρθα εδω να κάνω. Αν αυτο δεν ειναι χειροπιαστή πνευματικότητα τοτε τι ειναι? Αν αυτο δεν ειναι μια αποδείξει οτι είμαστε φτιαγμένοι από Φως και δημιουργούμε με αυτό τότε τι είναι? Εχω δεκάδες κριτικές, απο γυναίκες που δούλεψαν μαζί μου, και που είδαν την ζωή τους να αλλάζει επειδή μέσα απο την δουλειά μου, έλαβαν θεραπεία, ενσωμάτωσαν τις ποιότητες τους, κάποιοι τους ουρανούς τους, και όπως και να έχει η εμπειρία τους αποτελεί την απόδειξη οτι η πνευματικότητα είναι απτή, οτι το φως εχει όλες τις πληροφορίες και για την ζωή μασ στη Γη. Ολη η δουλεια μου εχει να κάνει με αυτο που αποκαλούμε ενσωμάτωση του φωτός, δηλαδή του να κάνω χειροπιαστό το θεικό μεγαλείο. Αλλά αυτό δεν συμβολίζει μονο την δική μου ποιότητα και ικανότητα, το έχτισα με πειθαρχία και πολύ δουλειά, με αφοσίωση και επιμονή. Και αυτο ειναι ισως το ποιο δυσκολο κομματι της ενσάρκωσης του Φωτός μας στη Γη. Οταν μπάινουμε στην διαδικασια την ενσάρκωσης, ξεχνάμε τα πάντα,  και πρέπει να προσπαθήσουμε από την αρχή να θυμηθούμε, που ειναι ένας μικρός άθλος. Αλλα ειναι μικρό το τίμημα αλήθεια, για μια ζωή επίγνωσης, συνείδησης, και συνδημιουργίας με την ψυχή σου, τον αιθερικό κόσμο και την Μητέρα Γη. 

Υπάρχει μια φράση που λέει , "πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, και αυτό ειναι το Άγιο πνεύμα, το οποίο ειναι η συνείδηση του Θεικού Πατέρα και της Θεικής Μητέρας, ειναι η ουσια που συγκρατεί και διαποτίζει ολόκληρη την δημιουργία. Όλα είναι φως και ειναι φτιαγμενα απο φως, όλα είναι φως υλοποιημένο, και εσύ
και εγώ. 

Με Αγάπη 

Αλινεα